ความชั่วเอาให้มันขาดสะบั้น
วันที่ 22 กรกฎาคม. 2548 เวลา 8:15 น. ความยาว 39.34 นาที
สถานที่ : วัดป่าบ้านตาด
| |
ดาวน์โหลดเพื่อเก็บไว้ในเครื่อง
ให้คลิกขวาแล้วเลือก Save target as .. จาก link ต่อไปนี้ :
ข้อมูลเสียงแบบ(Win)   วิดีโอแบบ(Win Narrow Band)   วิดีโอแบบ(Win High Band)

ค้นหา :

เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๒๒ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๔๘

ความชั่วเอาให้มันขาดสะบั้น

 

         วันนี้เป็นวันพระท่านเริ่มเข้าพรรษาแล้ว พระอยู่ในสถานที่ใดๆ ก็มารวมตัวอยู่ในจุดเป็นที่แน่นอนในการเข้าพรรษา ๓ เดือน ตามธรรมดาท่านจะเที่ยววิเวกไปในที่ต่างๆ ท่านไปเที่ยวภาวนาในป่าในเขาในที่ต่างๆ ในครั้งพุทธกาลท่านแสดงไว้อย่างนั้น พอเข้าพรรษาแล้วก็มารวมจำพรรษาที่แห่งใดแห่งหนึ่ง ตามจำนวนพระมีมากมีน้อย

วันนี้เป็นวันเข้าพรรษา ประชาชนควรจะมีหลักเกณฑ์บังคับตนเองเพื่อศีลเพื่อธรรมในระยะ ๓ เดือน เขาติดคุกติดตะรางตลอดชีวิตเขาก็ติดได้ เราไม่ใช่ติดคุกติดตะราง ให้นำศีลธรรมเข้ามาบีบบังคับความชั่วช้าลามกของเราให้มันไหลออกบ้าง ให้มีแต่ความดีเข้าสู่ใจ ใน ๓ เดือนนี้พระท่านมีธุดงควัตรจำกัดบังคับบัญชาตัวเองเพื่อสร้างความดีทั้งหลายตลอดทั่วถึงกันในบรรดาวงกรรมฐาน เฉพาะอย่างยิ่งสายหลวงปู่มั่นท่านเอาจริงเอาจัง ท่านไม่ได้เหลาะแหละ แล้วประชาชนในที่นั้นๆ ก็ได้รับการอบรมสั่งสอนจากท่าน

ให้มีกฎเกณฑ์รักษาตัว เช่นในวันเข้าพรรษา ผู้ที่เคยดื่มสุรายาเมาก็ตัดให้ขาดสะบั้นไปเลย เกิดมากับพ่อกับแม่ พ่อแม่ไม่ได้เอาสุรายาเมามากรอกปากแหละ เอาข้าวต้มขนมนมเนยมากรอกให้ แต่เวลาโตขึ้นมาแล้วกลับเอาเหล้าสุรามากรอกปากเหยียบหัวพ่อหัวแม่ไปมีอย่างที่ไหน ให้ตัดขาด จะตายเพราะไม่ได้กินสุราก็ให้เห็นเสียที หลวงตาบัวจะไปกุสลาให้ ใครตายเพราะอดสุราใน ๓ เดือนนี้ อย่างน้อย ๓ เดือน เคยกินสุรามานานเท่าไร ใน ๓ เดือนนี้ตัดสุราออกแล้วทนไม่ไหวจนตาย เอา ตายมาบอก หลวงตาจะ กุสลา ธมฺมา ให้ ไอ้ตายแบบอื่นเขา กุสลา ทั่วไปแล้ว คนตายแบบสู้กับเหล้าจนกระทั่งตาย ใน ๓ เดือนไม่ได้กินเหล้านี้ หลวงตาจะไปกุสลาให้เลยทีเดียว

ดัดลงไปซิดัดความชั่ว ไม่ดัดไม่ได้นะ บรรดาท่านผู้ดีที่กราบไหว้บูชาเป็นขวัญตาขวัญใจแก่โลกเรื่อยมา ท่านไม่ได้ปล่อยตัวนะ ท่านตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนอบรม อย่างพระพุทธเจ้าของเราถึงขั้นสลบไสลเห็นไหมล่ะ ทุกข์ไหมถึงขั้นสลบไสล ถ้าเลยจากนั้นก็ตายเท่านั้นละ นี่ท่านฝึกทรมานท่าน บรรดาพระสาวกทั้งหลายก็เหมือนกัน ออกมาจากที่ต่างๆ ในสกุลกษัตริย์ไม่น้อยนะ พระมหากษัตริย์ออกมาบวช บวชแล้วเข้าป่าๆ หายเงียบๆ ไม่สนใจไยดีกับบ้านเมืองอะไรเลย เหมือนไม่เคยเป็นผู้ใหญ่มา ท่านมุ่งหาอรรถหาธรรมอย่างเดียว ท่านออกมาจากป่าแล้วก็มาเป็น สรณํ คจฺฉามิ ของพวกเรา เรียกว่า สงฺฆํ สรณํ คจฺฉามิ ท่านสำเร็จมรรคผลนิพพานมาจากป่าจากเขา จากที่ลำบากลำบน

สถานที่ป่าที่เขา เป็นสถานที่เหมาะสมกับผู้จะฝึกฝนทรมานกิเลสตัวฟุ้งเฟ้อเห่อเหิม สำหรับในสถานที่เช่นนั้น ตัวประหยัดมัธยัสถ์ ตัวฝึกฝนทรมานตนเองให้รู้จักการอยู่การกินการใช้สอยต่างๆ อย่าฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมนะ ให้รู้จักประมาณบ้าง อะไรๆ ก็ใส่เข้าไปๆ ไม่เป็นท่าเลย ท้องป่องแต่จิตใจแห้งผากจากศีลจากธรรมใช้ไม่ได้เลยคนเรา ต้องให้มีจิตใจชุ่มเย็นไปกับศีลกับธรรม ปากท้องกินเมื่อไรก็ได้ไม่ยาก กินเมื่อไรก็อิ่มเมื่อนั้น อยากนอนเมื่อไรก็นอน แต่ศีลธรรมที่จะเข้าสู่ใจนี้ลำบากมากนะ ต้องได้ฝึกได้ทรมานกันเต็มที่

เข้าพรรษาใครเคยใส่บาตร ธรรมดาก็แล้วแต่จะได้ใส่วันไหนๆ จะใส่ นี่วันเข้าพรรษาให้ตั้งสัจจอธิษฐานให้ได้ใส่บาตร ไม่มากก็ให้ได้ใส่บาตรพระวันละหนึ่งองค์ก็ยังดี ไม่ให้ขาดคำสัตย์คำจริงของเรา นี่เรียกว่ามัดเรา ไม่เช่นนั้นจะรั่วไหลไปหมด ใจเลยไม่ได้ศีลได้ทานเข้าสู่ใจ มีแต่ท้องป่องไปเลย ตายแล้วก็เน่าเฟะไม่เกิดประโยชน์อะไร ทั้งท้องป่องทั้งท้องแฟบตายแล้วเหม็นเหมือนกันไม่เกิดประโยชน์ เอาธรรมเข้าสู่ใจแล้วหอมหวนชวนชมนั่นละดี พากันพิจารณานะ บังคับตนเอง

ตอนเช้าตอนเย็นการไหว้พระสวดมนต์ไม่ให้ขาด บังคับไว้เลยอย่าให้ขาด มันจะเป็นอะไรก็ให้เป็น อย่างนี้เรียกว่าบังคับตัวเข้าสู่ความดี ไม่บังคับไม่ได้นะ ทีแรกมันฝืนจริงๆ กิเลสมันเคยตัวมัน มันดีดมันดิ้นไม่มีขอบเขตไปตามอำเภอใจของตัวเอง ไปไหนไปได้ กินไหนกินได้ เที่ยวไหนเที่ยวได้เตร็ดเตร่เร่ร่อน เรียกว่าปล่อยตัวตลอดตามกิเลส ให้คนจมไปๆ ทีนี้เอาธรรมเข้ารั้งเอาไว้ไม่ให้มันดีดมันดิ้น ให้รู้จักเวล่ำเวลา ไหว้พระสวดมนต์ นั่งภาวนาในคืนวันหนึ่ง จะนั่งภาวนาสักกี่นาที เอา ตั้งลงไป

บังคับเจ้าของซิ ตั้งแต่บัดนี้ต่อไปกลางคืนเวลาจะนอน เราจะนั่งภาวนาไม่ให้ขาดในคืนวันหนึ่งๆ อย่างน้อยที่สุด ๕ นาที ขึ้นไป ๑๐ นาที เอาแค่นี้ก่อน ใน ๓ เดือนนี้ให้ได้ ๕ นาทีหรือ ๑๐ นาที บังคับไว้เลยทีเดียว เรียกว่าบังคับตัวเองภาวนา พอภาวนาไปเริ่มเห็นผลภายในใจแล้ว เรื่อง ๕ นาที ๑๐ นาทีไม่มีความหมาย ฟาดเสียกี่ชั่วโมงไม่รู้ตัวเลย นี่อำนาจแห่งความเพลิดเพลินในธรรมทั้งหลายทำให้ลืมหมดเวล่ำเวลา มีแต่ความเพลินในธรรมทั้งหลายภายในจิตใจ สง่างาม ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วเรื่องเวลานาทีไม่มายุ่งแหละ จิตใจหากรู้การงานของตัวเอง ผลงานของตัวเองบรรจุอยู่ภายในใจรู้แล้ว เรื่องเวล่ำเวลาไม่มาบังคับได้ละที่นี่ มีแต่เจ้าของกับธรรมบังคับกิเลสเรื่อยไปเลย ให้ทำกันอย่างนั้นซิ

ไม่อย่างนั้นไม่ได้นะคนเราจะหาความดีไม่ได้ ปล่อยตัวไปเรื่อยๆ ตายทิ้งด้วยการปล่อยตัวไม่มีสารประโยชน์อะไรเลย บรรดาสัตว์โลกด้วยกัน ผู้มีความดีงามด้วยการฝึกฝนทรมานตน ตายแล้วดีดขึ้นๆ อย่างน้อยมาเป็นมนุษย์ เป็นผู้มีวาสนาบารมี ยศถาบรรดาศักดิ์ก็สูง ส่งไปที่ไหนคนเคารพนับถือ กราบไหว้บูชาเป็นขวัญตาขวัญใจ อบอุ่น จากนั้นก็ขึ้นสวรรค์ไปเลย เทวโลกเป็นที่อยู่ของพวกเทวดาซึ่งสร้างความดีงามไว้เรียบร้อยแล้ว ไปบรรจุตามสถานที่บุญกุศลของตนมีมากน้อย เช่น สวรรค์ ๖ ชั้น ตั้งแต่ชั้นจาตุมขึ้นไปถึงชั้นปรนิมมิตวสวัตดี ๖ ชั้นนี้เป็นที่บรรจุของคนผู้มีบุญตามขั้นภูมิกำลังของบุญตนเอง ไปขั้นนี้บ้าง ขั้นนั้นบ้าง จนถึงขั้นสูงสุดปรนิมมิตวสวัตดี ชั้น ๖ จากนั้นก็ขึ้นพรหมโลก ๑๖ ชั้น เป็นที่อยู่ของท้าวมหาพรหมผู้มีความดีสูงขึ้นไปๆ

แยกออกไปอีกในพรหมโลก ๑๖ ชั้น แยกออกมาเสีย ๕ ชั้น ห้าชั้นนี้เป็นที่อยู่ของท้าวมหาพรหมผู้สำเร็จพระอนาคามี ปราศจากเหย้าเรือนอะไรเรียบร้อยแล้ว รวงรังแห่งการเกิดตายไม่มี ตั้งแต่บัดนั้นก้าวขึ้นสู่นิพพานได้เลย ตั้งแต่อวิหา อตัปปา สุทัสสา สุทัสสี อกนิษฐา นี้เรียกว่าพรหมโลกในสุทธาวาส ๕ ชั้น เป็นที่อยู่ของพระอนาคามี ใครก้าวเข้าไปสู่ขั้นนี้แล้วในห้าชั้นนี้ เรียกว่าไปถึงนิพพานเลยไม่กลับมาอีก ท้าวมหาพรหมนอกนั้นยังกลับมานะ แต่ในห้าชั้นนี้ไม่กลับ นี่ล้วนแล้วตั้งแต่ท่านผู้สร้างความดี ดีดขึ้นไปๆ เรื่อยๆ เราจะดีดลงแข่งผู้ดีทั้งหลายนี้จมนะ เราอย่าไปหาญแข่ง ให้อุตส่าห์พยายามทุกคน

วันหนึ่งเดือนหนึ่งปีหนึ่งเราปล่อยตัวมามากเท่าไร ในระยะนี้เป็นระยะที่จะรักษาตัวเราด้วยความดีงามทั้งหลายก็ให้พากันพยายาม ทุกข์ยากลำบาก เอา ทำลงไป การบริจาคทานได้กี่ทัพพีก็เอา ทัพพีเดียวหรือปั้นหนึ่งสองปั้น เอาไปเลยข้าวนั่นน่ะ ได้อะไรมาแบ่งกินแล้วแบ่งทาน แบ่งกินก็เพื่อธาตุเพื่อขันธ์ แบ่งทานเพื่อจิตใจของเรา เป็นบุญเป็นกุศลเพื่อจิตใจของเรา ไม่ให้ขาดทั้งสองอย่าง เพราะใจกับกายอยู่ด้วยกัน ร่างกายเรียกว่าท้องป่อง สำราญบานใจทุกอย่าง เต็มปี๋ๆ ท้อง แต่จิตใจเหือดแห้งด้วยคุณงามความดี เรียกร้องหาความช่วยเหลือจากเจ้าของ เจ้าของไม่เหลียวแลตายแล้วจม พากันจำให้ดี

ต้องฝึกฝนทรมาน เช่น ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น หรือคำสัตย์คำจริงอะไรตั้งไว้แล้วให้มีตั้งไว้ตนเองนั้นแหละ คนอื่นไม่ทราบความมุ่งหมายลึกตื้นหยาบละเอียดของตัวเอง ให้เจ้าของตั้งเอา จะบังคับตัวเองใส่ในความดีงามประเภทใด เอา ตั้งลงไป เช่น ไหว้พระตอนเช้าตอนเย็นไม่ให้ขาดอย่างนี้ หรือนั่งภาวนาตั้งแต่ ๕ นาทีถึง ๑๐ นาทีไม่ให้ขาด เอา ตั้งลงไป เอาพุทโธๆ หรือธัมโม สังโฆ บทใดก็ได้ตามจริตนิสัยชอบมากำกับใจ มีสติบังคับอยู่ในการภาวนา ๕ นาที อย่าส่งจิตไปไหน สติให้ติดแนบกับตนเองไปถึง ๕ นาที มีอานิสงส์มากนะ

ใจเราไม่เคยได้บังคับบัญชาเข้าสู่ความดีงาม แต่วันนี้เราตั้งสัจจอธิษฐาน วันหนึ่ง ๒๔ ชั่วโมง เราได้ ๕ นาที เอาจิตเข้าสู่ศีลธรรมเป็นเวลา ๕ นาทีด้วยจิตตภาวนา วันหนึ่งเรียกว่าเราสร้างคุณงามความดีเป็นอานิสงส์ประจำตนๆ แล้วแต่ท่านทั้งหลายจะเอาไปกำหนดกฎเกณฑ์บังคับตัวเอง เบื้องต้นบังคับ ห้านาทีๆ ต่อไปพอจิตเห็นผลภายในจิตใจตัวเองจากการภาวนาแล้ว จิตจะคืบหน้าเรื่อย ทีนี้เวล่ำเวลาไม่สนใจ อำนาจแห่งความดีงามของจิตดูดดื่มทางจิตตภาวนามากเข้าๆ นั่งสักกี่ชั่วโมงไม่สนใจเลย ลืมไปหมด เพราะความดีงามนี้จิตใจได้เสวยตลอดเวลาที่ภาวนา เพลินในการภาวนา เพลินๆ เรื่อยเลยลืมดูนาฬิกา มาดูนาฬิกาสองสามชั่วโมง สี่ชั่วโมง ห้าชั่วโมง นั่นเห็นไหมล่ะ

ตอนนี้ยังไม่ได้เรื่องได้ราวต้องบังคับเสียก่อนให้ภาวนา คืนหนึ่งเวลาจะนอนไม่ให้ต่ำกว่า ๕ นาที เอาธรรมบทใดก็ได้ไปบริกรรม เช่น พุทโธก็ได้ ธัมโมก็ได้ สังโฆก็ได้ หรือธรรมใดที่เราชอบกับจริตนิสัยของเรา ให้เอาธรรมบทนั้นมาบังคับตนเอง มีสติบังคับบัญชาอย่างน้อยให้ได้ ๕ นาที พอจิตได้รับผลในเวลาภาวนา ๕ นาทีแล้วจะเบิกกว้างออกเรื่อย เวล่ำเวลาขยายออกเรื่อย ไม่สนใจกับเวลา ต่อจากนั้นไปแล้วจิตเพลินกับธรรมทั้งนั้นไม่ได้ยุ่งกับเวลาเลย พอลุกออกมาดูนาฬิกาสองชั่วโมง สามชั่วโมง สี่ชั่วโมง ห้าชั่วโมง ฟังซิน่ะ

ทีแรกเราบังคับจะเป็นจะตาย ครั้นต่อมาเลยเพลินไปเลย นี่ละความรื่นเริงในธรรม ลืมเวล่ำเวลาไปหมด ถ้าความเดือดร้อนนี่ ติดคุกติดตะรางเดือนหนึ่งนี่เท่ากับห้าปีนะ มันทุกข์มันแสนทรมาน คนอยู่ในความรื่นเริงกับธรรมนั่งกี่ชั่วโมงก็ได้สบายๆ นั่นละพระท่านภาวนาท่านภาวนาอย่างนั้น เล่าให้ฟัง พระท่านภาวนาท่านไม่ได้คำนึงเวล่ำเวลาละ ปรกติท่านจะนั่งเป็นชั่วโมงขึ้นไป ชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมง เป็นปรกติของท่าน สามสี่ชั่วโมงไปเรื่อยๆ นั่งแต่ละครั้งๆ ท่านเพลินในจิตกับธรรม พัวพันกันไปในนั้น เพลินไปเรื่อยๆ นี่ละการภาวนาทำจิตให้เพลินตัวๆ เพลินไปกับธรรมนั่นแหละ

ที่เล่ามาเหล่านี้เพียงย่อมๆ นะเรื่องการภาวนาของพระท่านที่ท่านตั้งอกตั้งใจ ท่านเอาจริงเอาจัง ความรื่นเริงบันเทิงอยู่ที่ใจผู้มีธรรม ความเหือดแห้งอยู่ที่ใจไม่มีธรรม เป็นใหญ่เป็นโตขนาดไหนก็เถอะ ถ้าลงธรรมไม่มีในใจเหือดแห้งอยู่ภายในใจนั่นแหละ อะไรๆ ไม่มีความหมายถ้าใจเหือดแห้งเสียอย่างเดียว พอลมหายใจขาดเท่านั้นเหล่านั้นขาดไปหมด เจ้าของจมเลย ไม่เกิดประโยชน์ ถ้ามีธรรมภายในใจ เอา ภายนอกเราก็ได้อาศัย ภายในเราก็บำรุงรักษาจิตใจของเรา บริจาคทานการกุศลของเรา รักษาศีล บำเพ็ญภาวนา นี่ขนธรรมเข้าสู่ใจๆ ตายแล้วเบิกบานยิ้มแย้มแจ่มใส ไปสวรรค์ชั้นใดไม่อัดไม่อั้น ตามแต่ความดีของเรามีมากน้อย ขึ้นเรื่อย สูงขึ้นไปๆ เมื่อเต็มที่แล้วถึ