พระไตรปิฎกภาคปฏิบัติ
วันที่ 18 มกราคม 2544
สถานที่ : วัดป่าบ้านตาด
| |
ดาวน์โหลดเพื่อเก็บไว้ในเครื่อง
ให้คลิกขวาแล้วเลือก Save target as .. จาก link ต่อไปนี้ :

 

เทศน์อบรมคณะนักเรียนนายทหารเรืออาวุโส จ.นครปฐม ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๑๘ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๔๔(บ่าย)

พระไตรปิฎกภาคปฏิบัติ

          ปกติหลวงตาไม่ค่อยจะว่างนะวันหนึ่ง ๆ ตั้งแต่เช้าเรื่อย จะมีว่างเฉพาะตอนเที่ยงตอนบ่ายเล็กน้อย นอกนั้นจะมีอยู่เรื่อย ๆ ติดกันอยู่เรื่อย วันหนึ่งมารับแขกนี้หลายครั้ง รับเป็นเวลา ๆ ถ้าจะรับตามแขกที่มาหาซึ่งไม่ขาดวรรคขาดตอนนี้ก็เรียกว่าเรานั่งทั้งวัน จึงต้องมีเวลาพักเป็นวรรคเป็นตอน ตอนบ่ายนี้ก็รับ เดี๋ยวคณะนั้นมาก็รับ ๆ แล้วตอนเช้านี้เต็มทุกวันนะ เหมือนมีงานทุกวันเลย ทั้ง ๆ ที่เป็นวันธรรมดาแต่คนมาก มันหลายจังหวัด ตอนเช้ามาจากจังหวัดไหน ๆ เขามาถึง ตอนเช้ามาจังหันเสร็จแล้วทีนี้ก็รอฟังเทศน์แหละ

ต้องได้เทศน์ทุกเช้า เทศน์จากนี้แล้วก็ขึ้นเทป เทปอัดไว้ข้างบน จากนั้นแล้วก็ออกทางวิทยุ เทศน์ตอนเช้านี่ทุกเช้า ๆ ออกวิทยุ อย่างสถานีอุดรฯ นี้มี ๘ แห่ง สถานีวิทยุ ๘ สถานีออกหมดเลย เป็นแต่เพียงว่าไม่ซ้ำเวลากัน ออกหมดทุกสถานีในวันหนึ่ง ๆ จากนั้นก็ไปออกทางกรุงเทพอีก แล้วอันดับต่อไปที่สามก็คืออินเตอร์เน็ต อยู่กรุงเทพ กระจายมากเวลานี้อินเตอร์เน็ต เขามาเล่าให้ฟังว่า ต้องได้ขยายที่ที่คนมาติดต่อขอ อินเตอร์เน็ตนะ ต้องได้ขยายที่ออกไป คนมากขึ้นทุกวัน ๆ

จากนี้ก็ออกไปถึงเมืองนอกนะ ออกทั่วโลกไปเลย คนทางเมืองนอกซึ่งเป็นคนไทยเรา ตั้งหน้าตั้งตามาถึงนี่เลยมีเยอะนะ พวกสหรัฐ พวกอังกฤษ ออสเตรเลีย ที่เด่นมากมีอยู่ ๓ ประเทศนี่ที่เข้ามา ตั้งหน้ามาเลย มาแล้วก็ยังไม่แล้วยังจะนิมนต์หลวงตาไปเทศน์ที่เมืองนอกอีก โอ๊ย ถ้าไปต้องเตรียมโลงผีไปพร้อมนะเราบอก ไปคราวนี้ไม่ได้กลับแหละเราว่า เราก็บอกตรง ๆ เลย ต้องขอบอกอย่างตรงไปตรงมานะ หลวงตานี้เป็นคนไทยและพี่น้องชาวไทยทั่วประเทศ เพราะฉะนั้นเราจึงเป็นเนื้อหนังอันเดียวกันกับพี่น้องชาวไทยเรา เราขอตายเมืองไทยเราบอก ถึงเมืองนอกจะเป็นพี่น้องชาวไทยก็ตามแต่จำนวนน้อยมาก ไม่เหมือนพี่น้องชาวไทยทั้งประเทศ

แล้วอยู่ ๆ ถึงเวลาแล้วก็จะเอาไปตายเมืองนอก เอาหีบศพไปไม่ทันนะเราว่า ไปแล้วไม่ได้กลับเราบอก เขากลับไปแล้วว่าจะตีตั๋วเครื่องบินส่งมาให้เลย ถึงขนาดนั้นละ เราบอกว่ารับไม่ได้แล้วยังไม่ยอม ยังจะตีตั๋วเครื่องบินส่งมาถวาย โอ๋ย ตีกี่ตั๋วก็ไม่ได้เรื่องแหละถ้าว่าไม่ไปแล้ว พวกสหรัฐมาบ่อยนะ พวกชาวไทยเราไปอยู่โน้น เขาติดตามมาเรื่อย ๆ ตั้งแต่เริ่มช่วยชาติบ้านเมือง แล้วเวลานี้ออกอินเตอร์เน็ตแล้วยิ่งเห็นชัดเลย มาเรื่อยนะ เขาก็มาถวายพวกดอลลาร์พวกอะไร ๆ เพื่อชาติไทยของเรา แล้วออสเตรเลีย อังกฤษ พวกนี้มา เราก็บอกตรง ๆ เลยว่า เรารักเมืองไทย เราจะขอฝากศพให้พี่น้องชาวไทยเราทั้งหมด เราไม่ฝากละทางเมืองนอก แม้จะมีคนไทยก็ไม่กี่คน เรามอบให้พี่น้องชาวไทยเราทั้งหมดเลยศพของเรา ถ้าใครอยากเผาศพอยู่เมืองนอกก็ให้เข้ามาได้ ตั้งแต่อยู่นี้ก็ยังมาได้นี่นะ

เทศน์ก็ออกจากนี้ตอนเช้า ๆ ถ้าหากว่ามาตอนบ่ายที่สมควรจะเทศน์ก็ออกอีก เป็นปลีกเป็นย่อยไป แต่ส่วนหลักใหญ่ออกจากนี้ตอนเช้า เพราะพอเวลาฉันเสร็จแล้วนี้เต็มไปหมดคอยมาจ่อฟัง หูกี่หูก็ตามคอยฟังปากเดียวนี้ออก ได้ฟังเสียก่อนแล้วค่อยไป ถ้ายังไม่ได้ฟังไม่ยอมไปนะ จ่ออยู่งั้นละ ต้องเทศน์ให้ฟัง เทปอยู่ข้างบน แล้วก็กระจายออกไป เพราะฉะนั้นจึงไปกว้างขวางมากนะ

สำหรับการเทศน์หลวงตาเรียนตามความเป็นจริงนะ หลวงตาเทศน์อยู่ทั่วประเทศไทยมานานแล้วนะ เรียกว่าทุกภาค ๆ มานาน แต่ก่อนเทศน์อยู่ใต้ดิน หนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์อะไรนี้ไม่ค่อยมีแต่ก่อน เราเทศน์มาตลอด ประการหนึ่งเราก็ไม่อยากยุ่งกับสิ่งเหล่านี้ด้วย ประกอบกับสิ่งเหล่านี้ยังไม่มี ครั้นนานมา ๆ ค่อยกระจายออก ๆ ทีนี้เวลาออกช่วยชาติบ้านเมืองจึงเรียกว่าเทศน์บนดินเทียวที่นี่ แต่ก่อนเทศน์อยู่ใต้ดินคนไม่ค่อยทราบ ทั้ง ๆ ที่เราเทศน์ทั่วประเทศไทยมาเป็นเวลาตั้ง ๕๐ กว่าปีแล้วนะ ไม่ว่าภาคไหนเรียกว่าทั่วประเทศไทยเราไปเทศน์ทั้งนั้น ๆ เทศน์แล้วก็หายเงียบไป ๆ เพราะไม่ได้สนใจกับทางทีวงทีวี หนังสือพิมพ์เขาก็ไม่ได้ออก จึงเป็นเหมือนว่าหลวงตาไม่เทศน์ ความจริงคือเทศน์อยู่ใต้ดินมานานแล้ว

ทีนี้พอออกช่วยชาติบ้านเมืองนี้ก็เลยกลายเป็นเหนือดิน ทุกสิ่งทุกอย่างเครื่องประกอบมีพร้อม เทปก็มีพร้อม อะไรก็พร้อม โทรทัศน์อะไรก็มี จากนั้นก็ออกทางอินเตอร์เน็ตอีกยิ่งกว้างขวาง จึงประหนึ่งว่าพึ่งได้ออกเทศนาว่าการให้พี่น้องชาวไทยฟังในเวลาที่ออกช่วยชาตินี้เท่านั้น ความจริงเราออกมาได้ ๕๐ กว่าปีแล้ว เทศน์ใต้ดินก็เทศน์ เหนือดินก็เทศน์ เพราะฉะนั้นการเทศน์นี้เทปจึงมีมาก พระกรรมฐานนี้ทั่วประเทศไทยเอาออกจากนี้ทั้งนั้น เทปนะ ติดต่อมา ใครอยู่ภาคไหน ๆ บรรดาพระกรรมฐานติดต่อมาขอเทปจากวัดนี้ ๆ ส่งไปหาพระกรรมฐาน

แต่เทศน์สอนพระรู้สึกจะมีแกงหม้อเล็ก หม้อจิ๋ว เทศน์ธรรมะขั้นสูง ขั้นสูงสุดไปเลย ถ้าเทศน์แกงหม้อใหญ่ก็อย่างที่เรานำชาติทุกวันนี้ก็เทศน์แกงหม้อใหญ่ จะมีหม้อเล็กบ้างก็เพียงเล็กน้อย เช่นสถานที่ใดมีพระปฏิบัติมาสนใจฟังเทศน์ในงานนั้น เราก็แบ่งสันปันส่วน อันนี้เป็นแกงหม้อใหญ่ ประเภทนี้เป็นแกงหม้อเล็กบ้างไปเรื่อย ๆ ถ้าหากว่าไม่มีพระมาเลยก็มีแต่แกงหม้อใหญ่ล้วน ๆ ตีสะเปะสะปะไปแกงหม้อใหญ่เข้าใจไหม ถ้าจะตีแรงก็กลัวจะถูกหัวเด็ก แล้วกลัวจะถูกหัวคนแก่ นักเลงโตมันอยู่ข้างหลังก็ตีไม่ถูก นี่ละแกงหม้อเล็กเลยตีลงไม่ได้ หม้อจิ๋วยิ่งตีไม่ได้เลย ก็ตีได้สะเปะสะปะ นั่นแกงหม้อใหญ่ ได้ระวังหัวเด็กหัวคนแก่ ทีนี้หัวอันธพาลมันแอบอยู่ข้างหลังก็ไม่ถูกมันซี มันฉลาด นี่เรียกว่าแกงหม้อใหญ่

เทศน์สอนประชาชนก็เทศน์ประเภทหนึ่ง เทศน์ภาคทั่ว ๆ ไปให้ได้รับอรรถรับธรรมตามนิสัยกำลังความสามารถ พื้นฐานของจิตใจต่างกัน ก็ให้ได้รับทุกขั้นทุกภูมิไป ถ้าเป็นเทศน์แกงหม้อเล็กนั่นเป็นพระที่ท่านปฏิบัติ มุ่งต่ออรรถต่อธรรมล้วน ๆ และผู้มีภูมิอรรถภูมิธรรมเป็นลำดับลำดาไปก็มีเยอะ การเทศน์จึงได้พุ่งใส่จุดนี้เลย แกงหม้อใหญ่ไม่เอาละถ้าลงแกงหม้อเล็กก็ขึ้นสูงเลย ยิ่งแกงหม้อจิ๋วแล้วเหมือนจรวดดาวเทียม ต้องขออภัยนะถ้าลงเทศน์ทางด้านจิตใจแล้วมันหมุนติ้วเลย พุ่งเลยทันที ออกได้ง่ายที่สุดเพราะถอดออกจากหัวใจ พุ่ง ๆ เลย

เราไม่ไปหาเอาจากตำรับตำราที่ไหน พระพุทธเจ้าก็ไม่ได้หาในตำรับตำรา พระสงฆ์สาวกไม่หาในตำรับตำรา เพราะแต่ก่อนตำรายังไม่มี พระพุทธเจ้าเป็นองค์ตำราเลย พระสงฆ์สาวกเป็นองค์ตำราเลย เวลาท่านเทศน์ท่านถอดออกจากนี้เทศน์สอนทั่วสามแดนโลกธาตุ เทวดาอินทร์พรหมเทศน์ได้สอนหมด ออกจากพระทัยพระพุทธเจ้าล้วน ๆ ที่ท่านทรงไว้แล้วเต็มอรรถเต็มธรรม จากนั้นบรรดาพระสาวกทั้งหลายเมื่อรู้แล้วก็ถอดออกจากนี้สอนเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นธรรมแท้จึงอยู่ที่หัวใจ

ที่ไปจดจารึกในคัมภีร์ท่านถอดออกจากนี้ไป ไปเป็นคัมภีร์ เรียกว่าพระไตรปิฎกนั้นพระไตรปิฎกนี้ ซึ่งมีเกิดขึ้นทีหลัง ที่เป็นธรรมแท้นั้นอยู่กับพระพุทธเจ้า พระสงฆ์สาวกท่าน เพราะฉะนั้นจึงควรพูดได้ อย่างสมัยปัจจุบันนี้เรียกว่า พระไตรปิฎกใน พระไตรปิฎกนอก

พระไตรปิฎกในคือพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ท่านทรงไว้ บริสุทธิ์ล้วน ๆ

พระไตรปิฎกนอกแยกออกไปจดเป็นคัมภีร์ใบลาน

จึงแยกเป็น ๓ ประเภท พระวินัยปิฎก แยกออกไป พระสุตตันตปิฎก แล้วก็พระอภิธรรมปิฎก เป็น ๓ ปิฎกด้วยกัน เวลาแยกแล้ว ท่านถอดออกจากการได้ยินได้ฟังจากพระพุทธเจ้า บรรดาคณาจารย์ทั้งหลายไปจดจารึกออกมา ได้มา จดไปไว้ในคัมภีร์ นั่นเรียกว่าพระไตรปิฎกนอก พระไตรปิฎกในคือพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ท่าน ท่านทรงไว้ในธรรมอันสมบูรณ์แบบ ถอดออกจากนี้ไปก็ไปเป็นคัมภีร์ จึงเรียกว่าพระไตรปิฎกใน พระไตรปิฎกนอก แล้วแยกออกไปอีกได้อีก พระไตรปิฎกตาบอด พระไตรปิฎกตาดี

คำว่าพระไตรปิฎกตาบอดคือยังไง พวกเรา ๆ ท่าน ๆ นี่เป็นคลังกิเลสด้วยกัน ธรรมพระพุทธเจ้าที่จะแสดงบริสุทธิ์สุดส่วนขนาดไหนก็ตาม ก็คนมีกิเลสไปเรียนไปจดไปจำ มันก็ต้องคลุกเคล้าไปด้วยกิเลสความมัวหมองจนได้ ธรรมจึงไม่สมบูรณ์แบบ เรียกว่าพระไตรปิฎกตาบอด คือใจมันบอดอยู่ ธรรมกระจ่างแจ้งก็จริง แต่ใจมันบอดด้วยกิเลสตัณหาครอบงำอยู่นั้น เวลาไปคลุกเคล้ากับธรรม ธรรมก็เลยมัวหมองไปด้วย ผิด ๆ พลาด ๆ ไปบ้าง

แต่พระไตรปิฎกตาดี อย่างพระพุทธเจ้าทรงสว่างกระจ่างแจ้ง ในพระทัยกระจ่างครอบโลกธาตุ พระอรหันต์ก็กระจ่างแจ้งเต็มภูมิของท่าน นี่เรียกว่าพระไตรปิฎกตาดี ผู้สว่างกระจ่างแจ้ง ได้แก่ผู้บริสุทธิ์ทรงธรรมนี้ไว้ จึงสว่างกระจ่างแจ้ง นี่เรียกว่าพระไตรปิฎกตาดี

พระไตรปิฎกตาบอดคือพวกเรา ๆ ท่าน ๆ นี่แหละไปจดจารึกมา ว่าบาปสงสัยบาป ว่าบุญสงสัยบุญ ทั้ง ๆ ที่บาปบุญท่านสอนไว้ตามหลักความจริง แต่กิเลสความมัวหมองมืดตื้อ เวลาไปเรียนมาแล้วจำมาแล้วก็  หือ  บาปมีจริง ๆ เหรอ  นรกมีจริง ๆ เหรอ บุญมีจริง ๆ เหรอ สวรรค์มีจริง ๆ เหรอ สุดท้ายลบมีจำนวนมาก บาปไม่มีบุญไม่มี นรกไม่มี สวรรค์ไม่มี พรหมโลก นิพพานไม่มี สิ่งที่มีคืออะไร ก็คือความทะเยอทะยานความดีดความดิ้น ความหลงเนื้อหลงตัว นี้คือกิเลสทั้งนั้นมันปิดบังหุ้มห่อทางดีไว้เสียหมด คนเราจึงไม่กลัวบาป ทั้ง ๆ ที่บาปมีมาตั้งกี่กัปกี่กัลป์ มีมาตลอด บุญมีมาตลอด พวกนรกอเวจีเหล่านี้มีมาดั้งเดิม

พระพุทธเจ้าองค์ไหนตรัสรู้ขึ้นมา ตรัสรู้สิ่งที่มีนี้ทั้งนั้น ไม่มีพระองค์ใดลบล้างกันได้นะ ที่ตรัสรู้มานี้มีมากขนาดไหน มารู้อย่างเดียวกัน เห็นอย่างเดียวกัน เวลามาแสดงสอนโลกก็ต้องสอนแบบเดียวกัน ไม่ขัดไม่แย้งกันเพราะเห็นอย่างเดียวกัน ทีนี้พวกตาบอดคือพวกเรานี้ไปเห็นที่ตรงไหน ความสงสัยสนเท่ห์มันตามลบ ๆ สุดท้ายบาปบุญนรกสวรรค์ไม่มี นิพพานไม่มี เอ้า ย่นลงไปอีก ตายแล้วไม่ได้เกิด เกิดมาหนเดียว ตายแล้วสูญ ไปอีกนะ นี่ผู้นี้ผู้จะสร้างบาปสร้างกรรมที่หนักมากที่สุดคือผู้ไม่สะทกสะท้าน เพราะว่าเกิดชาติเดียว อยากทำอะไรก็ทำ ความอยากทำมีแต่เรื่องของกิเลสจะฉุดลากลงทางต่ำ

นรกมันไม่ได้สูญ มันเป็นความสำคัญเฉย ๆ กิเลสหลอกเฉย ๆ บาปไม่ได้สูญ บุญไม่ได้สูญ นรก สวรรค์ พรหมโลก นิพพานไม่ได้สูญ เปรตผีประเภทต่าง ๆ ที่มีมาดั้งเดิมไม่เคยสูญ ถ่ายทอดกันไปอย่างนั้น ผู้นี้หมดบุญหมดกรรมไปแล้วผ่านไปแล้ว ผู้นี้ต่อกันมา เหมือนนักโทษในเรือนจำ เรือนจำไม่เคยร้าง นักโทษติดอยู่เรื่อยออกอยู่เรื่อยเข้าอยู่เรื่อยอยู่งั้นเป็นประจำ เพียงในหัวเมืองเท่านั้นเราก็ทราบได้แล้วว่านักโทษที่ไหนร้าง ไม่มีคนไปติดคุกติดตะรางไม่มี ที่ไหนอัดแน่น ๆ

พอพูดอย่างนี้ก็ทำให้ระลึกถึงกรุงเทพ หลวงตาก็ไปช่วยกรุงเทพนะ ลาดยาว ตั้ง ๖-๗ ล้านเฉพาะลาดยาว สร้างตึกให้เขาหลังหนึ่ง ๖ ล้าน แล้วก็มอบมูลนิธิให้ ๑ ล้านและให้เงินก้อนอีกหลายหมื่นบาท นี่มันแน่นคือไม่มีที่อยู่ที่พักเขาก็มาขอ ไม่ได้ยินว่าเรือนจำลาดยาวคนร้างไปหมดแล้ว นิมนต์หลวงตาบัวไปกุสลาให้หน่อยนะ เวลานี้เรือนจำลาดยาวนี้ตายแล้วไม่มีคนไปอยู่ไม่เคยมี มีแต่มันหนามันแน่นขึ้นทุกวัน เราจึงต้องไปช่วย เห็นไหมเรือนจำ

อันนี้เมืองเปรตเมืองผีมันขนาดไหน สามแดนโลกธาตุนี้ไม่นอกเหนือจาก นรก สวรรค์ พรหมโลก นิพพาน เป็นสถานที่อยู่ของสัตว์นะ ทำมากขนาดไหนก็ตาม เรื่องที่ว่าจะให้นรกไม่มีเป็นไปไม่ได้เลย เพราะเป็นอฐานะ มีมาตั้งกัปตั้งกัลป์ พระพุทธเจ้าตรัสรู้องค์ไหนก็มาเห็นนรก ๆ มาเห็นสวรรค์ มาเห็นพรหมโลก มาเห็นนิพพาน นำเอาสิ่งที่รู้ที่เห็นนี้มาสั่งสอนสัตวโลกด้วยความแม่นยำ เรียกว่า โลกวิทู รู้แจ้งทั้งโลกนอกโลกในตลอดทั่วถึง จึงไม่มีผิดพลาด พระพุทธเจ้าพระองค์ใดมาตรัสรู้สอนแบบเดียวกันหมดเลย

ทีนี้พวกเราพวกคนมีกิเลสนี้ มีแต่ไปลบไปล้าง ลบเท่าไรก็ลบเจ้าของเอง ทำลายเจ้าของเอง ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย ถ้าเชื่อธรรมเกิด มีทางออกได้ หิริโอตตัปปะมีความกลัว ความสะดุ้งกลัวต่อบาปต่อกรรม มีความกระหยิ่มยิ้มย่องต่อการบุญการกุศล นี้มีทางออกได้ ถ้าลงว่าบาปบุญนรกสวรรค์ไม่มีแล้วหมดเลย ทีนี้ว่าตายแล้วสูญมันไม่ได้สูญซี มันไปจมลงนรกที่ลึกที่สุดนั่นซี ถ้าว่ามันสูญอย่างนั้นโลกนี้จะไม่มีใครได้รับความทุกข์แหละ เพราะตายแล้วสูญหมดแล้ว พวกเราอยู่นี้เอาอะไรมานั่งถ้าไม่เอาของมีอยู่ ธาตุ ๔ ดิน น้ำ ลม ไฟ ที่มาผสมกันเป็นร่างกายนี้ก็มีอยู่ ดินมี น้ำมี ลมมี ไฟมี จิตวิญญาณที่เข้าไปเป็นเจ้าของครองร่าง ที่เรียกว่าเกิดว่าตาย คือจิตวิญญาณดวงนี้ไม่เคยตาย นี่ก็มีอยู่ในสัตว์ในบุคคล ถ้าหากว่าสูญไปแล้วจะมาปรากฏตัวได้ยังไง มันต้องเอาออกมาจากของมีอยู่นั่นเอง

แต่กิเลสมันบอกว่าตายแล้วสูญเห็นไหมล่ะ เราเชื่อมันได้ลงคอไหม ถ้าว่าสูญเราเอาอะไรมาเกิด มันก็ต้องสูญไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง สูญหมดไม่มีเหลือ แต่นี้ท้องฟ้ามหาสมุทรที่ไหนเต็มไปด้วยของมีอยู่ทั้งนั้น แล้วเรายังไปยอมเชื่อกิเลสอยู่ก็แสดงว่าหนามากนะพวกเรา ให้รีบแก้ไขตนเองนะ เวลาตายแล้วนิมนต์พระไป กุสลา ธมฺมา หญิงคนนี้ตายไปไหนนา ยายคนนี้ตายไปไหนนา มานิมนต์หลวงตาบัวนี้เอาฝ่ามือเปรี้ยงเลย เวลายังมีชีวิตอยู่ไม่เห็นทำบุญทำทาน ปฏิเสธบาปบุญนรกสวรรค์วันยังค่ำ ตายแล้วมานิมนต์ไปกุสลาหาอะไร เราก็จะว่าอย่างนี้ คือตีเสียก่อนเราถึงจะบอก ถ้าไปบอกเสียก่อนแล้วค่อยตีมันไม่ทันเขาใช่ไหม นั่นละให้พากันระมัดระวังนะ

หลวงตาพูดจริง ๆ นะ หลวงตานี้สอนโลกไม่ได้สอนด้วยเหตุโลกามิสมาเจือปนหัวใจนะ เราสอนด้วยเมตตาล้วน ๆ ใจของเราพอทุกอย่างแล้ว บอกตรง ๆ เลย เราประกาศก้องมาใครจะว่าเป็นบ้า ก็ขอให้เป็นบ้าแบบหลวงตาบัวเถอะน่ะว่างั้นเลย อย่าเป็นคนดีแบบซุ่ม ๆ ซ่าม ๆ ติดคุกติดตะรางตกหลุมตกบ่อแล้วไปลงนรก ดีแบบนี้ไม่มีใครต้องการนะ แต่ความเห็นมันไปอย่างนั้น เพื่อจะดีแบบนั้น ไอ้ดีแบบหลวงตาบัวใครจะว่าอะไรก็ตามก็เป็นส่วนเกิน เขามาชมเชยก็เป็นส่วนเกิน เขามานินทาก็เป็นส่วนเกิน ธรรมชาตินี้พอหมดแล้วเราไม่เอาอะไร  เป็นส่วนเกินทั้งนั้น ไม่เอา

เราสอนโลกด้วยความพอทุกอย่าง เราไม่มีอะไรบกพร่องในหัวใจของเรา ตั้งแต่ก่อนฟัดกันกับกิเลสอยู่ในป่าในเขาเป็นเวลา ๙ ปีเต็ม โหย แทบสลบไสล ๆ จะเอาให้ได้พระนิพพาน จะให้ถึงเป็นพระอรหันต์ให้ได้ เมื่อได้รับโอวาทจากหลวงปู่มั่นมาแล้วเป็นที่ถึงใจ ตัดสินใจลงตั้งแต่บัดนั้นขึ้นเวที ประหนึ่งว่าไม่มีกรรมการแยก ไม่มีการให้น้ำ ระหว่างกิเลสกับธรรมฟัดกันบนหัวใจ ซัดอยู่เต็มเหนี่ยวถึง ๙ ปีเต็ม แทบสลบไสล ไม่ว่าแต่สลบ เอ้า ตายก็ตาย ลงกับกิเลสแล้วไม่ถอยกันละ เราจะครองพระอรหันต์ให้ได้ในชาตินี้ ซัดกันถึงเวลา ๙ ปี ก็ประกาศก้องขึ้นบนหลังเขาวัดดอยธรรมเจดีย์ จังหวัดสกลนคร เวลา ๕ ทุ่ม วันที่ ๑๕ พฤษภาคม ๒๔๙๓ นั้นเป็นวันประกาศชัยชนะขึ้นแล้ว

ญาณญฺจ ปน เม ทสฺสนํ อุทปาทิ ญาณความรู้ความเห็นอันเลิศเลอได้เกิดขึ้นแล้วแก่เรา อกุปฺปา เม วิมุตฺติ ความหลุดพ้นจากทุกข์โดยประการทั้งปวงเราไม่มีการกำเริบแล้ว อยมนฺติมา ชาติ ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายของเราจะไม่ต้องกลับมาเกิดอีกแล้ว นตถิทานิ ปุนพฺภโว ตั้งแต่บัดนี้ต่อไปเราไม่กลับมาเกิดตายอีกแล้ว นี่พระพุทธเจ้าสอนเบญจวัคคีย์ทั้งห้า  ธรรมประเภทนี้ผู้ปฏิบัติก็ไปเจออย่างนั้น   เมื่อเราไปเจออย่างนั้นแล้วจะให้เราว่ายังไง ก็ยอมรับ เบญจวัคคีย์ก็ยอมรับ

นี่ละที่ว่าธรรมที่เลิศเลอ เลิศเลออย่างนั้น เรารู้อย่างนี้ เราเห็นอย่างนี้ ใครจะว่าไม่รู้ไม่เห็นก็เป็นเรื่องของเขา เรื่องของเราเป็นเรื่องของเรา พอแล้วเราก็บอกว่าพอแล้ว เราไม่หาอะไรอีกแล้วเวลานี้ เราสอนโลกเราจึงสอนด้วยความเมตตาทุกส่วนเลย ไม่มีอย่างที่บรรดาพี่น้องชาวไทยบริจาคทรัพย์สมบัติเงินทองมามากน้อยนี้ เราเป็นผู้รับผิดชอบเองนะ ทั้ง ๆ ที่เราไม่ได้ยุ่งอะไรกับสิ่งเหล่านี้ แต่ก่อนไม่เคยยุ่งนะ กับการเงินการทอง ไม่เคยยุ่งเลย ได้มาแล้วบริจาคหมด ๆ วัดนี้สละตั้งแต่มาสร้างวัด ไม่เคยมีอะไรเก็บแหละ สงเคราะห์โลก

เริ่มต้นตั้งแต่คนทุกข์คนจน สถานสงเคราะห์ ที่ราชการต่าง ๆ โรงร่ำโรงเรียน ตลอดถึงโรงพยาบาล เวลานี้มันทั่วประเทศไทยโรงพยาบาล ร้อยกว่าโรง เราสละมาตลอด จากนั้นบ้านเมืองก็ระส่ำระสายวุ่นวาย เราก็สงสารวิตกวิจารณ์ แล้วก็จึงนำตัวออกมาช่วยพี่น้องทั้งหลาย ซึ่งเราไม่เคยคิดไว้เลยว่าเราจะมาทำอย่างนี้ได้ แต่ก็จำเป็นต้องทำ เมื่อมันเจอกันแล้วกับเหตุการณ์ต่าง ๆ จึงเป็นเรื่องขึ้นมา เหมือนว่าหลวงตาบัวนี้ไปเล่นกับการบ้านการเมือง

การเปรตการผีมันมากินธรรมต่างหากนี่ ธรรมมีอยู่ก็ฟาดกันบ้างล่ะซีเข้าใจไหม ของมีเจ้าของ สมบัติพี่น้องชาวไทยทั้งประเทศเป็นสมบัติมีเจ้าของไม่ใช่เหรอ หลวงตาบัวเป็นหัวหน้า เมื่อใคร ๆ จะมางาบก็ฟัดกันบ้างล่ะซีก็ของมีเจ้าของ มาซิอยากงาบปากแตกว่างั้นเลย ใส่เปรี้ยงเลย นี่ละเรื่องเราที่มาเกี่ยวข้องกับพี่น้องทั้งหลาย เราเกี่ยวเพื่อชาติไทยของเราล้วน ๆ เงินเหล่านี้ได้มาเท่าไรเราลงทะเบียนบัญชีเราเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมดนะ ไม่ว่าทองคำ ดอลลาร์ เงินสด ทุกธนาคารเราเป็นผู้ถือสมุดแต่ผู้เดียว ส่วนที่จะนำเข้ามาธนาคารนั้นธนาคารนี้มีผู้รับไว้ ๆ แต่เวลาจะจ่ายเราต้องเป็นคนสั่งจ่ายแต่ผู้เดียว เพราะฉะนั้นความรับผิดชอบจึงอยู่กับเราหมด

เหล่านี้เราไม่ได้หวังเอาอะไรเลยนะ หวังที่จะอุ้มชาติบ้านเมืองของเราในวาระสุดท้ายของเราที่เกิดมาชาตินี้ เราจะเกิดเพียงชาติเดียวดังที่เห็น ๆ อยู่นี้ เราประจักษ์ในหัวใจเราแล้วไม่ต้องไปถามใคร สนฺทิฏฺฐิโก รู้เองเห็นเองนั้นแลเป็นธรรมอันเอก พระพุทธเจ้าประทานไว้แล้ว ถ้ายังไปทูลถามพระพุทธเจ้าอยู่ ข้าพระองค์สำเร็จแล้วยัง สนฺทิฏฺฐิโก ก็ไม่มีความหมาย ให้รู้เองเห็นเอง นั่นฟังซิ เป็นที่แน่ใจตลอด อันนี้ยังไปถามท่านอยู่ ธรรมอันนี้ก็ไม่มีความหมาย นี้ไม่ต้องทูลถาม พระพุทธเจ้าตรัสรู้แล้วก็ไม่ถามใคร พระสาวกแต่ละองค์ ๆ กี่พระองค์พระสาวกไม่ถามพระพุทธเจ้า

อันนี้ก็จะถามใคร ของอันเดียวกัน รู้อย่างเดียวกัน เห็นอย่างเดียวกัน แล้วถามกันหาอะไร เพราะฉะนั้นจึงกล้าพูดได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย คำว่ากล้าก็เอามาพูดเผิน ๆ นะ อันนี้มันไม่มีกล้าไม่มีกลัว มีแต่ความจริงเต็มหัวใจ พูดออกมาตามหลักความจริง ใครจะเชื่อไม่เชื่อก็เป็นเรื่องกรรมของสัตว์ เพราะเราไม่มีได้มีเสียกับอะไรแล้ว มีแต่ความเมตตาสอนโลกเท่านั้น เราจึงได้อุตส่าห์พยายามตะเกียกตะกายอยู่เวลานี้ ทั้ง ๆ ที่พอทุกอย่างแล้วเราไม่เอาอะไรเลยนะ เราก็พยายามเพราะเห็นแก่พี่น้องชาวไทยเรา ก็เป็นลูกของชาวพุทธ เราเป็นลูกชาวพุทธ พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เป็นศาสดาองค์เอก ธรรมอันเอก พระสงฆ์อันเอก เป็นพ่อเป็นแม่อันใหญ่หลวงของเรา เราเคารพนับถือตลอดมา แล้วก็นำศาสนาเข้ามา

จึงได้เอาศาสนามาช่วยพี่น้องทั้งหลาย โดยพ่อแม่ของเราคือ พระพุทธเจ้า พระธรรม พระสงฆ์ เป็นองค์ประธานเอาไว้ เรานำธรรมของท่านออกมากระจายให้พี่น้องทั้งหลายได้ทราบทั่วถึงกัน นี่ที่ได้มาช่วยโลกช่วยอย่างนี้เอง แต่ก่อนไม่เคยคิดนะ คิดว่าตายเมื่อไรก็ไปได้ เราไม่มีปัญหาเรื่องการเป็นการตาย ความตายความเป็นอยู่มีน้ำหนักเท่ากัน ความเป็นอยู่กับความตายสำหรับเราแล้วมีน้ำหนักเท่ากัน ไม่มีได้มีเสียอะไรจากการเป็นการตาย แต่เวลาเทียบถึงประโยชน์ของโลกที่จะได้รับในเวลามีชีวิตอยู่นี้ การเป็นอยู่มีน้ำหนักมากกว่า เราจึงได้ทะนุถนอมบำรุงร่างกายนี้เพื่อช่วยโลกเท่านั้นเอง สำหรับเราเองตายที่ไหนไม่เห็นยากอะไร ไม่ยาก มันไม่กล้าไม่กลัว มันเรียนจบแล้วเรื่องความจริงทุกอย่าง ความตายก็เป็นความจริง ความเป็นอยู่ก็เป็นความจริง ก็มีเท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงได้สอนพี่น้องทั้งหลายทราบนะ

ให้ระวังนะการปฏิเสธบาปบุญนรกสวรรค์นี้มันจะมาทำลายตัวนะ พระพุทธเจ้าสอนดึงออกจากภัย ๆ เราอย่าบึกบึนเข้าไปหาภัยนะ ว่าบาปไม่มี บุญไม่มี นรกสวรรค์ไม่มี นิพพานไม่มี นี้คือดึงฟืนดึงไฟมาเผาไหม้เจ้าของ เพราะใจนี้ไม่เคยมีป่าช้านะ ใจนี้ไม่เคยตาย ใจอาศัยกับร่างกายก็เรียกว่าเกิด พอร่างกายหมดสภาพแล้วจิตก็ถอยตัวออกมา อันนั้นก็เป็นดินเป็นน้ำเป็นลมเป็นไฟ พอถอยออกมาแล้วมันก็เป็นไปด้วยอำนาจแห่งกรรมดีกรรมชั่ว ใครมีบาปมากบุญมากไปตามสายของตนเอง

เพราะคำว่ากรรมดีกรรมชั่วนี้เหนือโลกธาตุ ไม่มีอะไรเหนือกรรมได้ ท่านพูดไว้ว่า นตฺถิ กมฺม สมํ พลํ ไม่มีอันใดที่จะมีอานุภาพยิ่งกว่ากรรม ผลของกรรมดีกรรมชั่วนี้ครอบทุกตัวสัตว์ ใครจะเก่งกล้าสามารถขนาดไหนก็ไม่พ้นจากอำนาจแห่งกรรม จะครอบอยู่ตลอดเวลา จึงต้องให้พากันระมัดระวังตั้งแต่บัดนี้ต่อไปนะ

วันนี้ก็เป็นมงคลที่ท่านทั้งหลายได้อุตส่าห์พยายามมาเยี่ยมหลวงตา ก็เทศน์เพื่อเป็นสิริมงคลแก่พี่น้องทั้งหลาย ให้พากันปฏิบัติตัวให้เป็นคนดีนะ เราเป็นข้าราชการแต่ละคน ๆ เรียนก็เรียนเพื่อความเป็นคนดี มาเป็นข้าราชการแต่ละคน ๆ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่การงานให้สมเหตุสมผล เพื่อชาติไทยของเราจะได้เจริญรุ่งเรืองสงบร่มเย็นทั่วหน้ากัน เพราะอำนาจแห่งธรรม ถ้าเรื่องของกิเลสนี้ทำความเดือดร้อนวุ่นวายระส่ำระสาย ดีไม่ดีเมืองไทยเราจะจมได้

กิเลสความโลภมันก็ไม่พอ อะไรไม่พอ ๆ ความโกรธเมื่อไม่สมใจโกรธเคียดแค้นฆ่าฟันรันแทงแหลกเหลวไปหมด ราคะตัณหาได้ไม่พอ มีเมียหนึ่งคนอยากได้สิบคนเป็นอย่างน้อย มีผัวคนหนึ่งอยากได้ ๒๐ ผัวเป็นอย่างน้อย นี่คือราคะตัณหา มันหนุนให้อยากให้ทะเยอทะยาน ถ้าธรรมะแล้วตัดบทปุ๊บทันที อย่ายุ่ง เมียเดียวนี้พอทุกอย่างแล้ว ผัวคนเดียวนี้ไม่บกพร่องพอทุกอย่างแล้ว เอามาอวดกันซิถ้าว่าหญิงไหนดีกว่าเมียเรา เอา หญิงคนนี้มันมีกี่อันเอามาเทียบกัน เมียเรามีอันหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้มันมี ๑๐ อันหรือถึงจะมาแข่งเมียของเรา  มาลากเมียของเราไป  มันก็มีอันเดียว  ตีปากมันปั๊วะเลย อย่ายุ่งอย่าพูดว่างั้น

ทีนี้ทางผู้ชายก็เหมือนกัน มันมีกี่อันผู้ชาย มันก็มีอันเดียวเท่ากันกับผัวของเรานี้ ไปยุ่งมันทำไม เข้าใจไหมล่ะ ฟาดปากมันเลย นี่คือศีล ศีลข้อ กาเมสุ มิจฉาจาร เรียกว่าฟาดปาก เอาศีลข้อนี้ให้เด็ดขาด ผัวเมียจะอยู่กันด้วยความสะดวกสบายราบรื่นดีงาม ทุกข์บ้างจนบ้างไม่เป็นไร ขออย่ามาทำลายหัวใจซึ่งกันและกันระหว่างผัวเมียปันใจนี้ เป็นโทษอันหนักแน่น ในธรรมท่านก็แสดงว่า โทษนี้หนักมากนะ กาเมสุ มิจฉาจาร นี้เป็นโทษที่หนักมากที่สุดอันหนึ่ง

หลวงตาก็ได้นำธรรมเหล่านี้มาสอนพี่น้องทั้งหลาย นี่ละราคะตัณหาตัวนี้มันไม่พอ เพราะฉะนั้นจึงเอา กาเมสุ มิจฉาจาร ศีลข้อที่สามตีมันไว้เลย พอแล้วนะเมียคนเดียวนี่ พอทุกสิ่งทุกอย่างไม่บกพร่องอะไรเลย ผัวคนเดียวนี้พอแล้วไม่บกพร่องอะไรเลย อย่าหามายุ่ง อย่าหาเรื่องอุตริเอาไฟมาเผากัน ถ้าเป็นอย่างนี้แล้วผัวเมียอยู่ที่ไหนอยู่ไปเถอะ ไปทำงานในบ้านนอกบ้าน ต่างคนต่างไว้ใจซื่อสัตย์สุจริต มีความพึ่งเป็นพึ่งตายกันแล้วไปได้ทั้งนั้น ได้มามากน้อยกินใช้กันด้วยความอบอุ่น ไม่มีการรั่วไหลแตกซึมกับที่มีหลายผัวหลายเมีย อันนั้นทั้งไฟด้วยนะ ทุกอย่างนั่นแหละ เอาละวันนี้พูดเพียงเท่านี้

อย่างนี้ละเทศน์ธรรมะป่า พูดอย่างตรงไปตรงมานี้เรียกว่าธรรม ถ้าเทศน์อ้อม ๆ แอ้ม ๆ ไม่เรียกว่าธรรม เขาเรียกว่ากิเลส สมมุติว่าถ้ากิเลสพูดนะ นี่ได้เมียคนหนึ่งเป็นยังไง โอ๊ย ยังไม่พอใจ พูดเบา ๆ กระซิบนะ ถ้าได้อีก ๑๐ เมียจะเหมาะ ถ้าเอา ๑๐ เมียมาให้ อู๊ย ยังไม่พอ อยากได้สัก ๒๐ เมีย พูดอย่างหวานปากเลยนะ นี่เห็นไหมกิเลส มันจะฟาดผัวเมียให้แตกจากกันเข้าใจไหม ไปถามเมียก็แบบเดียวกันก็เลยพัง นี่ละกิเลสกระซิบกิเลสกระซาบ มันหวานนะ ตามันก็หวาน หูมันก็หวาน ที่มันจะเอายาพิษมาเผาเราให้แตกกระจายเข้าใจไหม จำเอาไว้ ให้เด็ดด้วยศีลข้อที่สาม แล้วครอบครัวของเราจะเย็นหมดนั่นละ เอาละพอ ให้พร

 

เปิดดูข้อมูล วันต่อวัน ทันต่อเหตุการณ์ หลวงตาเทศน์ถึงเรื่องอะไร

www.luangta.com


** ท่านผู้เข้าชมทุกท่านโปรดทราบ
    เนื่องจากกัณฑ์เทศน์บางกัณฑ์มีความยาวค่อนข้างมาก ซึ่งจะส่งผลต่อความเร็วในการเปิดเว็บไซต์ ขอแนะนำให้ทุกท่านได้อ่านเนื้อหากัณฑ์เทศน์บางส่วนจากเว็บไซต์ และให้ทำการดาวน์โหลดไฟล์กัณฑ์เทศน์ที่มีนามสกุล .pdf ไปเก็บไว้ในเครื่องของท่านแทนการอ่านเนื้อหาทั้งหมดจากเว็บไซต์

<< BACK

หน้าแรก